ویلهلم دیلتای، فیلسوف نامدار حوزه معرفت شناسی و هرمنوتیک، در نوزدهم نوامبر سال 1833 در بیبریچ آلمان به دنیا آمد. در ابتدا و شاید به تاثیر از صبغه دینی پدر به تحصیل در الهیات پرداخت. اما به زودی به فلسفه گرایش یافت و از این رو، در دانشگاه برلین به تحصیل در این رشته پرداخت و پس از اخذ دکترای فلسفه در سال 1864، در دانشگاههایی چون کیل، بروسلاو و برلین به تدریس فلسفه پرداخت و تا پایان عمر خود در سال 1911 در این کسوت باقی ماند...

لینک مستقیم به مطلب

نوشته‌ي هنری سیدویک: اجازه دهید تا برای سهولت و دقت بیشتر، توجهمان را به مفهوم مکان منحصر نماییم و از "شرح متافیزیکی" شروع کنیم. کانت در اینجا دو مطلب دارد: 1) مفهوم مکان نمی تواند مأخوذ از تجربه باشد؛ زیرا من برای اینکه بتوانم اشیا را به عنوان چیزهایی بیرون از خودم و بیرون از یکدیگر تصور کنم، باید ابتدا مفهومی از مکان در ذهنم داشته باشم؛ و 2) مفهوم مکان یک مفهوم ضروری و ماتقدم ست؛ چرا که نمی توانم عدم مکان را تصور کنم، اما می توانم به سادگی مکان خالی از ابژه ها را تصور نمایم.

لینک مستقیم به مطلب

مارسل پروست، نویسنده ی بزرگ قرن ،سالها از تنبلی و کسالتی مزمن در رنج بود. کسالتی که نوشته های نیمه تمامش را به کنج شیروانی می سپرد و در نهایت، ملغمه ای از احساس گناه، پوچی و خمودگی برایش به جا می نهاد. پروست ریشه ی این تنبلی را در میگرن های عصبی و افکار وسواسی پریشانش میدید و برای رهایی از آنها با چندین پزشک زبده و روشهای درمانی شان آشنا شد...

لینک مستقیم به مطلب

عنوان این نوشتار شاید اندکی عجیب به نظر برسد. فروید را ما عصب‌شناسی وینی می‌شناسیم که کاشف فرآیندهای روانی ناخودآگاه و تحلیل آن‌ها به شیوه‌ی نوین روانکاوی ست. حال آن‌که هرمنوتیک خاصه به معنای مدرنش اساساْ یک جریان فلسفی مرتبط با مسأله ی فهم معناست. پس در نگاه نخست مشکل می‌توان ارتباطی میان این دو متصور شد. با این وجود، پل ریکور، به عنوان شاخص‌ترین چهره‌ی هرمنوتیک و پدیدارشناسی عصر حاضر اثری عظیم به نام "فروید و فلسفه" را صرف شناسایی و توصیف چنین ارتباطی نموده است. می‌کوشیم تا در این مجال کوتاه با تأمل در فصول آغازین این کتاب به تبیین رای ریکور در باب این ارتباط بپردازیم...

لینک مستقیم به مطلب

بيش از سيصد و پنجاه سال،‌ از زماني كه واژه هرمنوتيك از فعل يوناني هرمينويين اشتقاق يافت، نمي‌گذرد با اين حال،‌معنا و كاركردي را كه اين واژه بر آن دلالت دارد، مي‌توان حتي در دوراني كهن‌تر از عصر رواقيون يوناني باز شناخت. از اين رو، به كارگيري عبارت ‹‹پيش تاريخ‹‹ دو عنوان اين نوشتار، صرفاً براي اشاره به زماني‌ست كه هنوز اين واژه براي دلالت بر نظريه‌ي ديرپاي تاويل، جعل نشده بود. با اين حال و با وجود سابقه كهن تفكرات هرمنوتيكي، بر آنيم تا به توصيه‌ي ‹‹ژان گروندين›› در كتاب ‹‹مقدمه‌اي بر هرمنوتيك فلسفي››،‌از ارائه‌ي تاريخي خطي و غايت انگارانه از اين مبحث بپرهيزيم¹ و گسست‌هاي بنيادين سنت‌هاي متفاوت را كه خود عامل ظهور جريان‌هاي نوين در حوزه هرمنوتيك بوده، از ياد نبريم...

لینک مستقیم به مطلب