مدارس ما گویی هر روز بیشتر از پیش رو به اضمحلال می روند. لذت آموختن چیزهایی که قرار است به کار زندگی‌ ما بیایند، به رنج تاب آوردن نشستن پای درس معلم و استادی تبدیل شده‌ است که گاه خودشان هم نمی‌دانند از چه سخن می‌گویند و در یک کلام سوراخ دعا را گم کرده‌اند. یکی درس می‌دهد تا پولی در آورد و خرج زندگی‌اش را و دیگری رنج می‌کشد، چون مجبور شده است به هر دلیلی تن به این خفت دهد تا مدرکی بگیرد و او نیز نان این مدرک را بخورد.‏

مدارس ما این روزها از معنا تهی شده‌اند و از هدف اصلی خود که همانا آموزش و پرورش انسان‌ها/شهروندانی صاحب اندیشه و سنجشگر است، به دور افتاده‌اند و بنابراین شاید اصلی‌ترین چیزی که باید در آن‌ها وجود داشته باشد، در حال رنگ باختن است، یعنی آموزش و آموختن چیزهایی که به کار زندگی بیایند، نه این‌که تنها چیزهایی از بر شوند و پس از امتحانی کذایی و اخذ نمره‌ی قبولی از یاد بروند. در مدارس پیش از هر چیز قرار است یکایک افراد برای مواجهه با زندگی پرورش یابند و آن‌چه را که می‌آموزند، بتوانند در نسبت با زندگی خود قرار دهند.‏

ارتقاء کیفیت زندگی آن چیزی است که گویی در مدارس ما و حتا دانشگاه‌های ایران از یاد رفته‌اند. این‌چنین است که شاید باید آرام آرام یکایک ما با خود زمزمه کنیم که «به چه کار می آیند مدارس در این زمانه عسرت؟»، تا چه بسا این زمزمه‌ها به همهمه‌ای بلند بینجامند و در نتیجه برای این پرسش پاسخ‌هایی به میان آید و گفت‌وگوها و بحث‌هایی شکل بگیرد، به این امید که در نهایت درِ این مدارس تخته شوند و مدارس بدیل سر بر آورند.‏

تا آن زمان اما هم‌چنان باید کوشید تا همین به اصطلاح مدارسی که هست را تا حدی اصلاح کرد و بنابراین این زمزمه‌ی «ما به مدرسه نیاز نداریم» به این معنا نیست که همگی به ناگاه ترک تحصیل کنیم و از این مدارس و دانشگاه‌های تقریباً به در نخور بیرون بزنیم؛ دست‌کم تا اطلاع ثانوی...‏ هر چند اگر کسی چنین تصمیمی گرفت و چنین کاری کرد، واقعاً دست مریزاد دارد...‏

مجموعه مطالب منتشر شده در اینک فلسفه را می توانید در اینجا بخوانید.

یک درخواست: اگر شما نیز فکر می‌کنید که انتقاداتی بر مدارس، دانشگاه‌ها و به طور کلی سیستم آموزشی ایران دارید، حتی اگر یک جمله باشد، برای ما کامنت بگذارید یا مطالب‌تان را برای انتشار به آدرس زیر ارسال کنید:‏

isphilosophyir@gmail.com

لینک مستقیم به مطلب